چشمان خود مبند، که ما خون جگر شویم            از آتش فراق رخت، شـعـله‌ور شویم

پـروانـه‌ها کـنار تو پـرپر زنان شدند            ای شمع جان! ز داغ تو بی‌بال و پر شویم

گه بر غـریـبـی تو بـرآریم نـالـه، گاه            مـاتـم‌نـشـیـن مـادر نـیـکـوسـیَر شویم

گاهی به یاد فرق تو خون گریه می‌کنیم            گه دردمـند زخمـۀ دیـوار و در شویم

گر می‌روی سفـر، بـرو اما خدا کـند            در این سفر به‌همره تو هم‌سفـر شویم

داغی کبود بر دل ما نقش بسته است            بعـد از تو ما مسـافـر آه سـحـر شویم

بعد از تو گه به یثرب و گاهی به کربلا            باید اسـیـر داغ دل و چـشـم تر شویم

غیر از خدا ندید «وفایی» علی و گفت            بـاید تـمـام عـمـر، خـدایـی‌نگـر شویم